Emma Isaac / Improwizuj

Zawsze wprost m贸wi臋 swoim dzieciom, dlaczego pracuj臋 tyle, ile pracuj臋

Emma Isaacs zapomnia艂a u艂o偶y膰 sobie plan na 偶ycie. Nie posiada listy cel贸w na najbli偶szych pi臋膰 lat, nie wierzy w r贸wnowag臋 pomi臋dzy 偶yciem zawodowym a prywatnym. Mimo to jakim艣 cudem zdo艂a艂a za艂o偶y膰 mi臋dzynarodow膮 organizacj臋, dzi艣 wart膮 wiele milion贸w dolar贸w, jest cenion膮 m贸wczyni膮 i komentatork膮 w mediach 鈥 a osi膮gn臋艂a to wszystko, wychowuj膮c sze艣cioro dzieci. Jak ona to robi? Skacze na g艂臋bok膮 wod臋 鈥 improwizuje! Przeczytaj fragment jej najnowszej ksi膮偶ki poni偶ej.

Po kilku latach rodzicielstwa uwa偶am za sw贸j obowi膮zek zawsze m贸wi膰 prawd臋 i odmalowa膰 szczery obraz tego, co znaczy posiadanie du偶ej rodziny i jak to wp艂ywa na moje interesy.

Je艣li masz szcz臋艣cie by膰 rodzicem, dostajesz pod opiek臋 ma艂e osoby z indywidualnymi cechami charakteru, potrzebami i pragnieniami, kt贸re to potrzeby i pragnienia bardzo cz臋sto przecz膮 twoim potrzebom i pragnieniom. Czy kto艣 kiedy艣 s艂ysza艂, 偶eby dziecko prosi艂o o odrobin臋 ciszy i spokoju? O kaw臋? Wi臋cej snu鈥 Chc膮 zwolni膰 i pobawi膰 si臋 z tob膮, kiedy w艂a艣nie dostajesz kofeinowego kopa i czujesz gotowo艣膰 do rozprawienia si臋 ze wszystkimi mailami. Chc膮 wi臋cej jedzenia, kiedy w kuchni nareszcie jest czysto i wszystko zosta艂o pochowane. A kiedy w ko艅cu zamykasz oczy, ma艂a r膮czka klepie ci臋 w rami臋, bo komu艣 zachcia艂o si臋 wody, co sprawia, 偶e od razu wrzucasz pi膮ty bieg i potrzebujesz jeszcze godziny, 偶eby zn贸w zasn膮膰. I tak jest codziennie.

Niewa偶ne, jak to wygl膮da na pierwszy rzut oka, prawda jest taka, 偶e 偶aden rodzic nie ogarnia wszystkiego, nawet je艣li to tak zwany ekspert, kt贸ry zawsze ma w torbie zapasow膮 pieluch臋 i wie, jak dzia艂a jego w贸zek. Zapewniam ci臋, 偶e na ka偶de udane zdj臋cie na Facebooku przypada trzydzie艣ci wybuch贸w z艂o艣ci, atak贸w nudno艣ci i nieprzespanych nocy. Wiem, 偶e ty to wiesz. Ja to wiem. Czasami jednak dajemy si臋 wci膮gn膮膰 my艣leniu, 偶e tylko my nie mamy poj臋cia, co robimy.

Nie chc臋 by膰 postrzegana jako osoba, kt贸ra ma wszystko pod kontrol膮. 呕yj臋 w bezustannym chaosie ze swoimi dzie膰mi, mam w g艂owie list臋 imion, kt贸r膮 odhaczam, by si臋 upewni膰, 偶e 偶adnego nie zgubi艂am. Najbardziej lubi臋 si臋 bawi膰 w chowanego, bo wtedy naprawd臋 mog臋 si臋 schowa膰 i mie膰 dwie minuty dla siebie. Cz臋sto knuj臋, jak pozby膰 si臋 ich wszystkich jednocze艣nie z domu (udawa艂o si臋!), 偶ebym mog艂a usi膮艣膰 na kraw臋dzi 艂贸偶ka i pogapi膰 si臋 w 艣cian臋 w milczeniu.

Przyznaj臋, 偶e moje rodzicielstwo przypomina kolejk臋 g贸rsk膮 鈥 waham si臋 pomi臋dzy marzeniem, by nigdy wi臋cej ich nie zobaczy膰, a obezw艂adniaj膮cym pragnieniem, by urwa膰 si臋 wcze艣niej z biura, pop臋dzi膰 do domu i wszystkie przytuli膰. M贸wi膮c to, pami臋tam te偶, 偶e to by艂 m贸j wyb贸r, wi臋c nie mog臋 udawa膰 ofiary. Dzieci daj膮 nam tyle samo rado艣ci, ile chaosu, pod pewnymi wzgl臋dami to one pomagaj膮 nam si臋 ogarn膮膰, skupi膰 na tym, co naprawd臋 wa偶ne zar贸wno w domu, jak i w biznesie.

Znam wielu rodzic贸w, kt贸rych dr臋czy poczucie winy 鈥 zawsze wierzy艂am, 偶e to ca艂kowicie bezsensowna emocja, kt贸ra nikomu nic nie przynosi.

Od kilku lat mieszkam w Los Angeles, bywam w Australii do o艣miu razy w roku, wi臋c przeoczy艂am niezliczone urodziny, szkolne koncerty i wycieczki. Nie jest to 艂atwe, ale nie pozwalam, by poczucie winy m臋czy艂o mnie d艂u偶ej ni偶 kilka chwil.

Zawsze wprost m贸wi臋 swoim dzieciom, dlaczego pracuj臋 tyle, ile pracuj臋. Podkre艣lam, 偶e nie tylko po to, 偶eby艣my mogli je藕dzi膰 na wakacje na Hawaje albo do Meksyku i co tydzie艅 robi膰 聽聽zakupy spo偶ywcze. M贸wi臋, 偶e tworz臋 te偶 miejsca pracy, 偶e pomagam innym kobietom i inspiruj臋 je, 偶e pr贸buj臋 odcisn膮膰 swoje pi臋tno na 艣wiecie.

Czasami czuj臋 si臋 winna, ale si臋 tym nie zadr臋czam. Oczywi 艣cie trudno rozmawia mi si臋 na FaceTimie z czteroletnim synem, kt贸ry zaczyna p艂aka膰, bo za mn膮 t臋skni, a ja jestem na drugim ko艅cu 艣wiata, trudno jest te偶, gdy musz臋 zamkn膮膰 drzwi do gabinetu 鈥 przy tych rzadkich okazjach, kiedy pracuj臋 z domu 鈥 by doko艅czy膰 rozmow臋, a dzieci pr贸buj膮 je wywa偶y膰, bo chc膮 mi co艣 powiedzie膰. Zalewa mnie fala wyrzut贸w, ale szybko je od siebie odsuwam.

A to dlatego, 偶e poczucie winy to emocja, kt贸ra nas parali偶uje. Otrz膮sam si臋 z poczucia winy i parali偶u, kt贸ry ono wywo艂uje, i przerzucam si臋 na inny stan emocjonalny. Postanawiam, 偶e znajd臋 spos贸b, by wi臋cej czasu sp臋dzi膰 z dzie膰mi, albo przesuwam spotkanie, kt贸re stoi mi na drodze na kolejny szkolny koncert.

Zawsze staram si臋 zast膮pi膰 poczucie winy emocjonaln膮 szczero艣ci膮. Pokazuj臋 dzieciom, 偶e robi臋, co mog臋, ale te偶 偶e ponosz臋 pora偶ki i 偶e boli mnie, kiedy nie jestem z nimi. My艣l臋, 偶e przede wszystkim powinny czu膰, i偶 s膮 dostrzegane i kochane, 偶e zamierzam si臋 uczy膰 i sprawia膰, by 艣wiat sta艂 si臋 lepszy dla nas wszystkich.

Nienaturalne by艂oby nie czu膰 wyrzut贸w sumienia na jakim艣 聽聽poziomie jako rodzic. Potwierdza to, 偶e g艂臋boko kochamy nasze dzieci i powa偶nie traktujemy rodzicielskie obowi膮zki. Tak jest w moim wypadku. Chcemy dla naszych dzieci tego, co najlepsze, ale poczucie winy, kiedy zostawiamy je w 偶艂obku albo rozmawiamy przez telefon, podczas gdy one weso艂o bawi膮 si臋 w parku, nikomu nie pomaga. Je艣li naprawd臋 bol膮 ci臋 takie rzeczy, zr贸b co艣 z tym. Cokolwiek. Ale nie nurzaj si臋 w wyrzutach sumienia bez ko艅ca.

Powy偶szy fragment pochodzi z ksi膮偶ki Emmy Isaacs 鈥濱mprowizuj. Przesta艅 my艣le膰, zacznij robi膰鈥.

Emma Isaac. Improwizuj

 

Na tej stronie wykorzystujemy cookies. Uzyskujemy do nich dost臋p w celach analitycznych oraz w celu zapewnienia prawid艂owego dzia艂ania strony. Je偶eli nie wyra偶asz na to zgody, mo偶esz zmieni膰 ustawienia w swojej przegl膮darce. Zobacz wi臋cej w Polityce Prywatno艣ci.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close