Sukces Pisany Szminką platforma pierwszego wyboru dla kobiet

Portal wiedzy i najnowsze trendy ze świata biznesu, start-upów, finansów oraz kobiecej przedsiębiorczości

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone
Nadczynność tarczycy

Nadczynność tarczycy

Na nadczynność, jak i inne choroby tarczycy, częściej chorują kobiety. Jak ją rozpoznać, jak leczyć i czy warto operować w kolejnej części cyklu pisze Anna Wójcicka.

W nadczynności tarczycy poziom produkowanych przez gruczoł hormonów jest zbyt wysoki w stosunku do zapotrzebowania organizmu. Nadczynność jest zazwyczaj wynikiem obecności guzków, które produkują nadmierną ilość hormonów (wole guzkowe toksyczne) albo wynikiem choroby autoimmunologicznej. W przeciwieństwie jednak do choroby Hashimoto, w nadczynności tarczycy (chorobie Gravesa-Basedowa) organizm produkuje przeciwciała, których obecność działa na tarczycę w taki sposób, jak nadmiar hormonu TSH – stymulują gruczoł do zwiększonej produkcji T3 i T4. Na nadczynność, jak i inne choroby tarczycy, znacznie częściej chorują kobiety, a jej podejrzenie wymaga konsultacji endokrynologicznej.

Jak rozpoznać i leczyć chorobę?

Objawami aktywnej, objawowej nadczynności tarczycy są drażliwość, znaczące osłabienie, bóle mięśni czy utrata wagi; u pacjentów z chorobą Gravesa może się także pojawić wytrzeszcz gałek ocznych, nazywany orbitopatią tarczycową. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższony poziom T3 i T4 przy równoczesnym spadku poziomu TSH. W chorobie Gravesa obecne są także przeciwciała anty-TSHR. Badanie ultrasonograficzne lub scyntygraficzne umożliwiają wykrycie guzków, co jednak nie wyklucza obecności choroby Gravesa, za którą przemawiać będzie zmiana gęstości (echogeniczności) tarczycy.
Istnieje kilka sposobów leczenia nadczynności tarczycy. Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu preparatów zawierających tiamazol (metizol, thyrozol), który hamuje produkcję hormonów tarczycy. Terapia ta jest niestety bardzo często związana z istotnymi skutkami ubocznymi, w tym prowadzącym do zaburzeń odporności spadkiem poziomu białych krwinek, co stanowi wskazanie do przerwania leczenia. Z kolei w leczeniu jodem radioaktywnym wykorzystujemy zdolność tarczycy do wychwytu jonów jodkowych, które w warunkach fizjologicznych wykorzystywane są do syntezy hormonów. W terapii stosuje się jod promieniotwórczy, który po dostaniu się do pęcherzyków tarczycy stopniowo uwalnia promieniowanie niszczące okoliczną tkankę. Po terapii radiojodem pacjenci przez ok. 7 dni nie powinni się kontaktować z kobietami w ciąży i małymi dziećmi, mogą się też pojawić przejściowe objawy suchości w ustach, spowodowane uszkodzeniem ślinianek. Należy jednak zaznaczyć, że terapia radiojodem jest bezpieczna, nie powoduje długoterminowych komplikacji i nie zwiększa ryzyka zachorowania na nowotwory, co czasem budzi obawy pacjentów.
Ostatnią, najbardziej radykalną formą leczenia, jest operacja tarczycy, polegająca zazwyczaj na usunięciu całego gruczołu.

Tarczyca – operować czy nie?

Trzeba mieć świadomość, że decyzja o usunięciu całej tarczycy nie jest decyzją błahą. Utraconą funkcję tarczycy można co prawda w stosunkowo łatwy sposób odtworzyć, łykając tabletkę zawierającą nieprodukowane już przez nasz organizm hormony. Problemem są jednak powikłania operacji, których naprawienie jest niezwykle trudne. Jednym z powikłań jest przecięcie nerwu krtaniowego wstecznego, prowadzące do częściowej lub całkowitej utraty głosu, której niejednokrotnie nie udaje się rehabilitować. Drugim niezwykle istotnym powikłaniem związanym z usunięciem całej tarczycy jest usunięcie przytarczyc. Przytarczyce są małymi gruczołami, położonymi w bliskim sąsiedztwie gruczołu tarczowego. Funkcja przytarczyc jest wysoce specjalistyczna – istnieją wyłącznie po to, by precyzyjnie kontrolować w naszym organizmie poziom wapnia. Wapń jest pierwiastkiem niezwykle istotnym dla działania wielu narządów, jest m.in. przenośnikiem sygnałów w układzie nerwowym i mięśniowym, a także istotnym budulcem kości. Swoją biologiczną funkcję przytarczyce spełniają wydzielając hormon nazwany parathormonem (PTH, z ang. parathyroid hormone, od angielskiej nazwy przytarczyc).
W trakcie usuwania całej tarczycy, przytarczyc niejednokrotnie nie udaje się znaleźć i oddzielić. Jeśli wszystkie zostaną usunięte, gospodarka wapniowa ulega rozregulowaniu, zaś obniżony poziom wapnia w organizmie prowadzi do licznych objawów takich jak nadmierne zmęczenie, skurcze mięśni czy niestabilność emocjonalna. Pacjenci przez całe życie muszą przyjmować preparaty wapnia, witaminy D3 i stale monitorować poziom fosforanów we krwi, jednakże wyregulowanie gospodarki wapniowo – fosforanowej bywa niezwykle trudne. Warto zatem pamiętać, że podjęcie decyzji o usunięciu całej tarczycy powinno zawsze zostać skonsultowane z chirurgiem i endokrynologiem, a operacja jest skomplikowana i warto, by wykonywał ją doświadczony w tym zakresie chirurg.

Przeczytaj także:

Zdrowa tarczyca to zdrowy organizm.

Niedoczynność tarczycy.

***

Anna Wójcicka –  pracuje na Uniwersytecie Warszawskim oraz Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Od wielu lat zajmuje się badaniem biologicznych podstaw nowotworów człowieka, od niedawna skupiam się przede wszystkim na próbach opracowania metod, które ułatwią diagnozowanie chorób, przede wszystkim raka, we wczesnych stadiach.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone

Komentarze

może cię zainteresować

Najnowsze wpisy wybrane specjalnie dla Ciebie

Sukces Pisany Szminką

Wspieramy i promujemy kobiety od 2008 roku.

Newsletter

Jesteś ciekawy, co u nas nowego?
Bądź na bieżąco, zapisz się do newslettera!

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij