Sukces Pisany Szminką platforma pierwszego wyboru dla kobiet

Portal wiedzy i najnowsze trendy ze świata biznesu, start-upów, finansów oraz kobiecej przedsiębiorczości

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone
Czujesz niepewność i brak równowagi? To ćwiczenie trwa minutę, a pomaga znaleźć harmonię w relacjach i podejściu do zadań.

Czujesz niepewność i brak równowagi? To ćwiczenie trwa minutę, a pomaga znaleźć harmonię w relacjach i podejściu do zadań.

znaleźć harmonię w relacjach
Technology image created by Freepik

 

Proponuję Ci jedną minutę eksperymentu. Pracę z wyobraźnią. Ćwiczenie równowagi emocjonalnej. Trening zarządzania sobą w relacjach z ludźmi i zadaniami. Wizualizację tę wykonuję, gdy czuję własną niestabilność, zawahanie lub niepewność. Wówczas, kiedy moje zaangażowanie w zadanie lub relację staje się zbyt duże – tak duże, iż blokuje ono moją swobodę pracy lub niezależności albo zbyt słabe – tak małe, że popadam w stagnację.

To zadanie jest wizualizacją kształtu klepsydry – figury zdrowego zaangażowania, a więc docenienia równowagi. Opowiem Ci moją wyobrażoną klepsydrę – znak czasu, ruchu, działania – i – zatrzymania w nawykach, marginesie myśli i wstrzymaniu się.

Dozowanie emocji – przepływ (przypływy i odpływy)

Zarządzanie sobą w relacjach to sztuka podejmowania decyzji o byciu w równowadze. Bez emocji i ich przepływów bylibyśmy martwi, jednak te same emocje, jeśli przeskalować ich natężenia do maksimum lub minimum zagrażają naszym relacjom z ludźmi i z zadaniami. Jeśli kochamy za bardzo, popadamy w symbiotyczne uzależnienie od kochanej osoby. Jeśli zbyt mocno boimy się zadania, uciekamy od realizacji w prokrastynację. Przypływy i odpływy emocji nadają życiu smak i uleganie ich skrajnym wartościom – od czasu do czasu – daje nam poczucie niepowtarzalności doświadczeń, tajemnic życia. Ważna jest jednak nasza wewnętrzna stabilność. Radzenie sobie z przepływem pomiędzy krańcami doświadczeń to, jak definiują to różne, współczesne nurty psychoterapii, stabilność i równowaga zwana zdrowym nietrzymaniem afektów. W świadomym przepływie kryje się nasza wrażliwość ujarzmiona pewnością radzenia sobie z sobą.

Metafora klepsydry – figura równowagi

Wizualizację klepsydry jako figury osobistej równowagi rozpocznij od wyobrażenia sobie kształtu pięknej, historycznej klepsydry, czyli zegara wypełnionego piaskiem. Zobacz ją w swoim ulubionym materiale, czy będzie ona wykonana z drewna, kamienia, a może złota? Zobacz piękno jej równowagi części dolnej i górnej, które po przesypaniu piasku można odwrócić i zacząć odliczanie od nowa. Zobacz w końcu sypiący się piasek, jego spokój opadania ziarenko po ziarenku. Po takich kilku sekundach widzenia, aby zobaczyć, wyobraź sobie, że podstawą klepsydry jest wszystko to, co wiążemy zwykle z pojęciem introwersji, Twojego intymnego świata wewnętrznego, tego, co najbardziej Twoje. Co to jest? Co to dla Ciebie znaczy?

Teraz z podstawy przejdź wyżej i zauważ maleńkie przewężenie, którym część dolna przyjmuje piasek z części górnej, to linia Twojego ja – ego – decyzyjności. To Ty decydujesz co ze świata zewnętrznego, czyli (w Twojej wizualizacji) z górnej części klepsydry przenika do świata wewnętrznego, co dopuszczasz i czemu dajesz uwagę. Górna część klepsydry to Twoje świadome otwarcie na świat, to, co nazwiesz ekstrawersją. Co to jest? Jak chcesz zarządzać tym otwarciem na co dzień. Razem, całość i harmonijną sumę introwersji (podstawy) i ekstrawersji (góry) klepsydry chcę, na okoliczność tego ćwiczenia, nazwać zdrową ambiwersją. W akademickiej psychologii osobowości ambiwertyk to typ pośredni pomiędzy ekstrawertykiem i introwertykiem, a więc osoba o cechach mieszanych. Ja poprzez zdrową ambiwersję rozumiem świadome zarządzenie własną wrażliwością w relacjach z ludźmi i z zadaniami, dozowanie tego, co najlepsze i z introwersji, i z ekstrawersji. Jak harmonijna strużka piasku w klepsydrze płynąca zdrowym, zrównoważonym zaangażowaniem.

Rysunek – narzędzie do zarządzania sobą

Jeśli zaproponowana wizualizacja wyda Ci się sensowna i przydatna, możesz pójść dalej i zastosować własny rysunek klepsydry jako narzędzie do zarządzania sobą w konkretnych relacjach z osobami i z zadaniami. Ja stosuję taki rysunek jako wsparcie dla dobrego nawyku wyrównywania przepływu poziomu moich emocji i zaangażowań w osoby i zadania. W chwilach zawahań szkicuję klepsydrę. I więcej widzę w swoich działaniach jej „góry” (ekstrawersji, zewnętrza), czyli zadań dla świata: badania, prezentowania, publikowania, bycia w przestrzeni publicznej, tym bardziej dbam o „dół” (introwersję, wnętrze) klepsydry. Przykład? Realizuję publiczne wystąpienie (ekstrawersja), planuję na dzień po nim wyprawę do lasu, spotkanie z przyjaciółką albo samotną kawę. W zależności od tego, co podpowiada mi intuicja. Zewnętrze dopuszczam do wnętrza świadomie. Każdy krok do przodu równoważę krokiem do tyłu, w głąb siebie. I nie jest to zadanie dla mistyków lub buddyjskich mnichów. Nawyk wizualizacji po pewnym czasie staje się taką samą umiejętnością, jak prowadzenie dobrego organizera. Uczymy się dzięki niemu harmonii na co dzień. Bo można wizualizować jadąc autobusem albo medytując w jaskini. Można też dać sobie przestrzeń dla skarbów introwersji odkurzając dywan. Da się! Ćwicz!

ANEKS DO ĆWICZENIA (PRZYKŁADY INNYCH WIZUALIZACJI)

Wizualizacja I. Ćwiczenie: Dobra wróżba

Cel wizualizacji: radzenie sobie z procesem bycia w trackie osiągania celu, redukcja napięcia podczas dochodzenia do rezultatu oddalonego w czasie.
Obiekt wizualizacji: pływające kropki wosku w misie, jak w zwyczaju topienia wosku podczas tradycyjnych wróżb Andrzejkowych.
Co wizualizujemy: kapanie wosku ze świecy do misy, zauważamy pojedyncze kropki wosku, a następnie ich łączenie się w całości, w fantazyjne kształty, którym nadajemy znaczenie.
Co wnosi ta metafora: proces kapania i łączenia się w całość uobecnia drogę do celu.

Wizualizacja II. Ćwiczenie: Lejek

Cel wizualizacji: tworzenie nawyku stopniowego i systematycznego rozwiązywania problemów (po kolei, nie wszystko naraz).
Obiekt wizualizacji: lejek nałożony na butelkę, proces napełniania butelki wodą.
Co wizualizujemy: łagodny, spokojny przepływ wody, uważność na nieprzelanie lejka, systematyczność lania wody i napełniania się naczynia.
Co wnosi ta metafora: docenienie systematycznej realizacji celu, trafianie do sedna.

Wizualizacja III. Ćwiczenie: Cięcie błędnego koła

Cel wizualizacji: wspieranie zmiany nawyków (niewspierających: depresyjnych i prokrastynacyjnych) na twórcze (wspierające: proaktywne i wyzwalające poczucie decyzyjności) w trakcie doświadczania trudności w osiąganiu celów; wtedy, kiedy pojawi się stary nawyk (poczucie winy, lęk, paraliż, rezygnacja).
Obiekt wizualizacji: koło z uchwytami do rąk, możliwe w obsłudze jak ster okrętowy.
Co wizualizujemy: proces kręcenia kołem okrętowym z uchwytami, siłę własnych rąk mogących koło zatrzymać, zdecydowany chwyt koła przez sterującego, pracę nad komfortem trzymania za uchwyty (koło nie rani, nie wyślizguje się, nie siłujemy się z nim, jest sterowne dzięki koncentracji i płynności ruchów). Kiedy nastąpi moment gotowości na zmianę, wizualizujemy zatrzymanie koła i rozczłonkowanie go wzdłuż uchwytów, cięcie lub łamanie koła na kawałki i złożenie materiału jako sterty drewnianych klocków (koło rozłożone/pocięte wzdłuż uchwytów).
Co wnosi ta metafora: zauważenie, że każdy nawyk (myślowy czy działaniowy) to metaforyczne koło wyborów, decyzji, które podjęte świadomie, jak to pocięte koło okrętowe.

***

Anna Kapusta (Nota biblioterapeutyczna)

Badaczka, autorka książek naukowych i literackich. W roku 2011 opublikowała książkę biblioterapeutyczną dla kobiet Listy do skały (proza poetycka, Kraków 2011) rekomendowaną przez Stowarzyszenie Nowej Psychologii w Krakowie jako materiał literacki wspierający psychoterapię i rozwój osobisty kobiet. Od tego czasu pisze i publikuje autorskie utwory biblioterapeutyczne. Ukończyła Kurs Bajkoterapii (warsztaty metodyczne, certyfikat: Wojewódzka Biblioteka Pedagogiczna w Krakowie, 2014) oraz Kurs Biblioterapii (certyfikat: Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie, certyfikat: Polskie Towarzystwo Biblioterapeutyczne, 2015). Na temat swej autorskiej koncepcji tekstoterapii kulturowej publikowała w „Biblioterapeucie”, „Hejnale Oświatowym” i „Przeglądzie Biblioterapeutycznym”. Kocha warsztaty z kobietami w procesie życiowej zmiany.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone

Komentarze

może cię zainteresować

Najnowsze wpisy wybrane specjalnie dla Ciebie

Sukces Pisany Szminką

Wspieramy i promujemy kobiety od 2008 roku.

Newsletter

Jesteś ciekawy, co u nas nowego?
Bądź na bieżąco, zapisz się do newslettera!