Kiedy mówimy „marka osobista”, bardzo szybko pojawia się przed oczami określony obraz: osoba aktywna w social mediach, dużo publikuje, występuje, komentuje, networkuje, nagrywa rolki i właściwie zawsze ma coś do powiedzenia. Jeżeli ktoś zupełnie się z tym obrazem nie utożsamia, może dojść do prostego wniosku: to nie dla mnie.

Tyle że personal branding nie jest typem osobowości. Nie każdy musi budować markę w ten sam sposób. W badaniu Impact Relations zapytaliśmy liderów biznesu m.in. o to, gdzie prowadzą działania związane z marką osobistą. 49,5 proc. wskazało media społecznościowe inne niż LinkedIn, 29,3 proc. konferencje i wydarzenia branżowe, 25 proc. LinkedIn, 19,4 proc. tradycyjne media, a 8,3 proc. własne kanały, takie jak blog, newsletter czy podcast. 22,4 proc. nie prowadziło żadnych działań.

Te wyniki są ciekawe nie dlatego, że wskazują jeden najlepszy kanał. Właśnie przeciwnie. Pokazują, jak różne mogą być drogi do widoczności.

Znam liderów, którzy świetnie czują się na scenie. Znam takich, którzy jej nie znoszą, za to potrafią napisać analizę, którą ludzie przesyłają sobie później przez kilka tygodni. Jedni budują relacje podczas konferencji, inni wolą godzinny podcast, w którym mogą spokojnie rozwinąć myśl. Są też osoby, które publikują rzadko, ale konsekwentnie mówią o dwóch czy trzech tematach i właśnie z nimi są kojarzone. Nie widzę powodu, żeby wszystkie te osoby zmuszać do komunikowania się tak samo.

Nie musisz być wszędzie

Jednym z największych błędów w myśleniu o personal brandingu jest dla mnie przekonanie, że trzeba być wszędzie. LinkedIn, Instagram, podcast, konferencje, komentarze dla mediów, newsletter. Najlepiej regularnie. I jeszcze wideo, bo podobno „teraz wszystko idzie w wideo”.

W efekcie osoba, która wcześniej nie robiła nic, próbuje robić wszystko. Zwykle przez miesiąc. Potem przychodzi biznes, spotkania, zespół, dom, zwykłe życie – i komunikacja znika.

Badanie Impact Relations dobrze pokazuje ten problem. 47,6 proc. liderów wskazuje brak czasu jako największą barierę w budowaniu marki osobistej. Jednocześnie 46,5 proc. przygotowuje swoje treści całkowicie samodzielnie.

Może więc nie potrzebujemy więcej aktywności. Potrzebujemy lepszego wyboru.

Jeśli nie lubisz występować, nie zaczynaj od konferencji. Męczy cię codzienne publikowanie, to nie zakładaj, że musisz pisać trzy razy w tygodniu. Jeśli najlepiej myślisz podczas rozmowy, być może twoim formatem będzie podcast. Jeśli lubisz porządkować wiedzę – artykuły eksperckie albo newsletter.

Kanał powinien być dopasowany nie tylko do odbiorców. Powinien być również możliwy do utrzymania przez osobę, która ma z niego korzystać.

PRZECZYTAJ TEŻ: Gdzie kończy się autopromocja a zaczyna zawodowa widoczność?

Nie trzeba mieć perfekcyjnej strategii na początek

Tu pojawia się jeszcze jedna rzecz, która często blokuje osoby mniej skłonne do spontanicznego pokazywania siebie: przekonanie, że zanim zaczniemy, trzeba wszystko dokładnie zaplanować. Tymczasem tylko 22,4 proc. badanych przez nas liderów prowadzi komunikację w oparciu o strategię i content plan. 42,4 proc. działa częściowo planowo, a 20,2 proc. – ad hoc.

Nie traktowałabym tego jako argumentu przeciwko strategii. Wręcz przeciwnie – dobra strategia bardzo pomaga. Ale nie trzeba mieć gotowego planu na dwanaście miesięcy, żeby napisać pierwszy sensowny tekst. Na początku wystarczą trzy pytania: o czym rzeczywiście wiem więcej niż przeciętna osoba? Z jakimi tematami chcę być kojarzona? W jakiej formie potrafię mówić o nich naturalnie? To już jest bardzo dobry początek.

Marka osobista nie oznacza opowiadania o sobie

Mam wrażenie, że to właśnie tutaj wiele kobiet odczuwa największy opór. „Nie lubię mówić o sobie”. Rozumiem. Tylko że dobra komunikacja ekspercka wcale nie musi polegać na ciągłym mówieniu o sobie.

Można analizować zmianę prawa, która wpłynie na klientów. Opowiedzieć, czego nauczył nas trudny projekt. Można skomentować trend w branży, z którym się nie zgadzamy. Możemy wyjaśnić skomplikowany problem prostym językiem. Można pokazać, jak podjęliśmy konkretną decyzję i czego nauczył nas jej efekt.

W centrum nadal jest nasza wiedza, ale nie musimy być bohaterką każdego zdania. I chyba dlatego nie przekonuje mnie pytanie: „czy jestem wystarczająco ekstrawertyczna, żeby mieć markę osobistą?”. Zadałabym inne: w jaki sposób potrafię dzielić się swoją wiedzą tak, żeby nadal czuć się sobą?

Widoczna nie znaczy głośna

Jest ogromna różnica między byciem głośną a byciem rozpoznawalną w swojej dziedzinie. Można publikować codziennie i po roku nadal nie być kojarzoną z niczym konkretnym. Można też zabierać głos znacznie rzadziej, ale konsekwentnie wnosić coś, co ludzie zapamiętują.

Dlatego osobie, która mówi mi: „nie mam charakteru do personal brandingu”, nie radziłabym, żeby zaczęła zachowywać się bardziej ekstrawertycznie. Raczej zapytałabym, jaki sposób komunikacji jest dla niej naturalny.

Bo dobra marka osobista nie powinna wymagać od nas codziennego odgrywania kogoś, kim nie jesteśmy. Nie trzeba być najgłośniejszą osobą przy stole. Dobrze jednak zadbać o to, żeby kiedy rozmowa schodzi na temat, na którym naprawdę się znamy, nasze nazwisko miało szansę się pojawić.

O autorce

Marta Tyszer – ma blisko 20 lat doświadczenia w kształtowaniu reputacji firm, marek eksperckich i najwyższej kadry zarządzającej. Współpracuje z zarządami, founderami i zespołami eksperckimi, pomagając im komunikować wartości organizacji w sposób spójny, wiarygodny i strategiczny. Jest założycielką firmy doradczej Impact Relations oraz autorką pierwszego w Polsce badania dotyczącego personal brandingu liderów biznesu. Badanie objęło ponad 500 przedstawicieli najwyższej kadry zarządzającej i stało się punktem wyjścia do rozmowy o roli liderów w komunikacji współczesnych organizacji. Prowadzi również autorski podcast „Impact PR” dostępny na Spotify, YouTube i Apple Podcasts.