Prawda o Osieckiej

Katarzyna Nowicka

Share on facebook
Share on twitter
Share on email
Share on linkedin
Share on facebook
Share on twitter
Share on email
Share on linkedin

Od wiosny mo偶emy j膮 odkry膰 w kolejnych ksi膮偶kach. Moim, niepoprawnym politycznie, zdaniem dobrze, 偶e autorem jednej z nich jest m臋偶czyzna.

Nie艂atwo odpowiedzialnie i atrakcyjnie przybli偶a膰 czytelnikom 鈥瀘sobowo艣膰 wielorak膮鈥 – jak mawiano o Agnieszce Osieckiej. Piotr Derlatka podj膮艂 t臋 pr贸b臋 w ksi膮偶ce Zdradziecka Agnieszka Osiecka. W pos艂owiu autor spuentowa艂: 鈥濸isz膮c t臋 ksi膮偶k臋, zrozumia艂em, 偶e nie ma jednej prawdy o Osieckiej. Ka偶dy ma swoj膮. Ja te偶.鈥 Warto pozna膰 wersj臋 Piotra Derlatki, kt贸ry w swych zmaganiach z osobowo艣ci膮 Poetessy, posi艂kowa艂 si臋 nie tylko osobist膮 fascynacj膮, ale te偶 solidno艣ci膮 literaturoznawcy.

Na pytanie: 鈥瀟ek艣ciara鈥 czy poetka, autor odpowiada z przekonaniem: poetka piosenki, artystka. Sama bohaterka nie mia艂a o sobie tak dobrego zdania. W relacji wspomnieniowej Zygmunta Koniecznego, zamieszczonej w drugiej cz臋艣ci ksi膮偶ki zatytu艂owanej Powidoki, Agnieszka ocenia si臋 surowo: 鈥濸o przedstawieniu podesz艂a do mnie Osiecka i powiedzia艂a, 偶e nie b臋dzie dawa艂a mi tekst贸w, bo jest tek艣ciar膮, a ja pisz臋 do wielkich poet贸w鈥 Rzeczywi艣cie, ponad dwadzie艣cia lat nie zrobili艣my niczego wsp贸lnie. Ja jednak zawsze postrzega艂em j膮 jako poetk臋鈥. Ta opinia bliska jest autorowi, kt贸ry w opowie艣膰 o 偶yciu poetki w艂膮cza nawi膮zania do jej utwor贸w, przedstawiaj膮c nam 鈥炁紋ciopisanie鈥 Agnieszki Osieckiej.

Atutem m臋skiej narracji jest nieocenianie fakt贸w z 偶yciorysu Agnieszki, emocjonalna pow艣ci膮gliwo艣膰. Autor interpretuje jej tw贸rczo艣膰, a nie wybory 偶yciowe. Czytelnikom pozostawia du偶o miejsca na w艂asne skojarzenia, oceny i refleksje. Rzadko pozwala sobie na bardziej osobiste uwagi. Dzi臋ki temu ksi膮偶ka biograficzna nie jest przegadana, zyskuje dobre narracyjne tempo. Derlatka przedstawia Osieck膮 w nast臋puj膮cych ods艂onach: 鈥濩贸rka鈥, 鈥濸oetessa鈥, 鈥濽kochana鈥, 鈥炁籵na鈥, 鈥濵atka鈥, 鈥濶iekochana鈥, 鈥濩贸rka Saturna鈥. O to, jak zapisa艂a si臋 w pami臋ci innych, zapyta艂 bli偶szych i dalszych przyjaci贸艂 pisarki, m.in. Daniela Olbrychskiego, Urszul臋 Dudziak, Ew臋 B艂aszczyk, Hann臋 Baku艂臋, Ann臋 Sza艂apak. Poniewa偶 publikacja ta porz膮dkuje nam wiedz臋 o autorce szlagier贸w, na ko艅cu odnajdujemy kalendarium, w kt贸rym zastosowano podzia艂 na sfer臋 zawodow膮 i prywatn膮 jej 偶ycia.

Okresem, kt贸ry najbardziej przykuwa uwag臋 autora, jest czas zwi膮zania si臋 Osieckiej z Teatrem Atelier w Sopocie. To czas odchodzenia, narastania 艣wiadomo艣ci o zbli偶aniu si臋 艣mierci. Z drugiej strony, to czas aktywno艣ci autorki Szpetnych czterdziestoletnich, kt贸ra w jedynym w Polsce teatrze na pla偶y, zrodzonym z pasji m艂odych aktor贸w, odnajduje co艣 z ducha niezapomnianego STS-u. Tyle tylko, 偶e w otoczeniu artyst贸w z tak dla niej typowym 鈥瀉petytem na 偶ycie鈥, pe艂na witalno艣ci, zawsze g艂odna ludzi i wra偶e艅 Agnieszka oswaja si臋 z 鈥濧petytem na 艣mier膰鈥. Tytu艂 adaptacji sztuki Albeego, kt贸r膮 przygotowa艂a Osiecka jest wymownym przeciwie艅stwem tytu艂u jej sztuki Apetyt na czere艣nie. Kusz膮ce 偶ycie ust臋puje miejsca kusz膮cej kostusze. Panienka z Saskiej K臋py, zawsze dziewczy艅ska i przekonana, 偶e lepiej goni膰 kr贸liczka ni偶 z艂apa膰 go, musia艂a poczu膰 smak ostatecznego po偶egnania si臋 z pogoni膮 za szcz臋艣ciem. Nie broni艂a si臋 za wszelk膮 cen臋, o czym 艣wiadczy jej podej艣cie do leczenia choroby, a przede wszystkim d艂ugie ignorowanie jej objaw贸w.

Piotr Derlatka, Zdradziecka Osiecka, Instytu Wydawniczy Latarnik, 2015

zdradziecka-osiecka-b-iext28420724

Zarejestruj si臋 aby otrzyma膰 newsletter